• Αρχική
  • Blog
  • Η διαδρομή μέχρι την κορυφή του Κιλιμάντζαρο

Η διαδρομή μέχρι την κορυφή του Κιλιμάντζαρο

higherthaneverest kilimanjaro

Η σιωπή της νύχτας διακόπτεται από τον ήχο του πάγου που θρυμματίζεται κάτω από τα πόδια μου, σε κάθε μου βήμα. Το ίδιο κάνουν και οι βαριές ανάσες των ανθρώπων γύρω μου που μάταια προσπαθούν να γεμίσουν τα ταλαιπωρημένα τους πνευμόνια με περίσσιο οξυγόνο.

Στα 5700μ δεν έχεις αυτήν την πολυτέλεια. Εδώ ο αέρας είναι λεπτός και πρέπει να μάθεις να ζεις με αυτό. Ο φακός κεφαλής μου με βοηθάει να βρω το επόμενο πάτημα, σπάζοντας το απόλυτο σκοτάδι. Μπρος και πίσω μου βλέπω μια σειρά από φωτάκια που λαμπυρίζουν, σχηματίζοντας μια φωτεινή γραμμή πάνω στο βουνό. Μοιάζουν με αστέρια που πέσαν από τον ουρανό και τώρα προσπαθούν αγκομαχώντας να γυρίσουν πίσω. Σκαρφαλώνουν αργά και σταθερά, όπως κάνουμε όλοι οι ορειβάτες. Είναι περίπου 5:30πμ. Πλησιάζω στο Stella Point (5756μ). Αυτό θα είναι και το σημείο μεταβολής πολλών από αυτούς που επιχειρούν απόψε να φτάσουν στην κορυφή. Είτε υπερεκτίμησαν τις δυνάμεις τους είτε υποτίμησαν την πρόκληση που τους επιφύλασσε το συγκεκριμένο βουνό. Η ανάβαση στο Κιλιμάντζαρο, δεν απαιτεί ιδιαίτερη τεχνική κατάρτιση, προϋποθέτει όμως να το αντιμετωπίσεις ως ένα ψηλό βουνό. Γιατί αυτό είναι. Κάθε χρόνο, ορειβάτες χάνουν τη ζωή τους προσπαθώντας να "κατακτήσουν" (όπως συνηθίζουν, με αλαζονεία, κατ' εμέ, να λένε) την ψηλότερη κορυφή της Αφρικανικής ηπείρου ή μεταφέρονται επειγόντως στο πλησιέστερο νοσοκομείο χαροπαλεύοντας με τη νόσο του υψομέτρου. Πριν από ένα περίπου μήνα, σχεδόν ολόκληρη ομάδα ξεκληρίστηκε όταν ξαφνικά ο καιρός επιδεινώθηκε και αποπροσανατολισμένοι οδηγοί και ορειβάτες, άφησαν την τελευταία τους πνοή σε κάποια πλαγιά του παγετώνα. Έχω μάθει να αναγνωρίζω την ομορφιά του κάθε βουνού, να το αντιμετωπίζω με σεβασμό και υπευθυνότητα και να το αποδέχομαι με τις δικές του μοναδικές προκλήσεις. Το να φτάσεις στο Stella Point είναι η πρώτη πρόκληση. Έχουμε ήδη υπολογίσει, περίπου, την διάρκεια της ανάβασης ώστε να φτάσουμε στο σημείο αυτό ακριβώς την ώρα που ανατέλλει ο ήλιος. Άλλοι θα χρειαστούν έξι ώρες, εμείς τεσσεράμισι.

higherthaneverest kilimanjaro 1

Ξεκινήσαμε στη 1:30πμ από την κατασκήνωση βάσης με την πενταμελή ομάδα μας. Αυτή τη φορά, πέραν του Σάτυα με συντροφεύουν τρεις φίλοι ορειβάτες που στο παρελθόν με κάποιους από αυτούς διέσχισα τους παγετώνες του Καυκάσου. Ο Σάτυα μπροστάρης και εγώ στο τέλος, φροντίζουμε τα υπόλοιπα τρία μέλη της ομάδας να είναι ασφαλή. Στο βάθος της διαδρομής προπορεύονται οι υπόλοιπες ομάδες που ξεκίνησαν την ανάβαση τους στις 11μμ. Στόχος όλων μας ,φτάνοντας στο χείλος του κρατήρα, να πετύχουμε το πρώτο φως του ήλιου που σχηματίζει αυτή την πορφυρή λωρίδα κατά μήκος του ορίζοντα. Είναι το σινιάλο για το επερχόμενο θαύμα που θα πραγματοποιηθεί μπροστά στα μάτια μας τα επόμενα λεπτά.

higherthaneverest kilimanjaro 3

Το βαθύ κόκκινο του ήλιου μετατρέπεται σύντομα σε βαθύ πορτοκαλί και καθώς σκαρφαλώνει όλο και πιο ψηλά στον ουρανό, ρίχνει τις χρυσές ακτίνες του στον παγετώνα. Η ολόλευκη κορυφή του Κιλιμάντζαρο που τόσες μέρες βλέπαμε από μακριά, τώρα έχει μετατραπεί σε ένα ολόχρυσο χαλί κάνοντας το τοπίο να μοιάζει βγαλμένο από το παραμύθι "ο χαμένος θησαυρός του Αλαντίν". Νομίζεις πως θα απλώσεις το χέρι σου και ράβδοι χρυσού θα ρίξουν το βάρος τους στα δάχτυλα σου. Είχα κάποτε διαβάσει στην αυτοβιογραφία ενός σπουδαίου ορειβάτη, πως σε κάθε κορυφή που πατούσε ανακάλυπτε τον θησαυρό όλου του κόσμου. Μάλλον αυτό θα εννοούσε, μιας και στην θεά αυτή είναι αδύνατο να μη νοιώσεις ο πλουσιότερος άνθρωπος του πλανήτη. Τουλάχιστον για τα λίγα λεπτά που βρίσκεσαι πάνω στην κορυφή. Όντας στον Ισημερινό, νομίζω πως από το ύψος αυτό βλέπω την καμπυλότητα της γης καθώς κοιτώ όσο μακρύτερα μπορώ. Στα αριστερά μου βλέπω την κορυφή του όρους Μέρου ( Mt. Meru). Δείχνει αγέρωχο και επιβλητικό έτσι όπως αναδύεται μέσα από τα πυκνά σαν βαμβάκι σύννεφα που καλύπτουν τον ορίζοντα. Τώρα ο ήλιος έχει σκαρφαλώσει ψηλότερα ρίχνοντας την σκιά του Κιλιμάντζαρο ακριβώς πάνω στην κορυφή του Μέρου. Καταπληκτικό... δύο βουνά σε ένα! Βγάζω την κάμερα μου και αποθανατίζω τη στιγμή. Θέλω να την μοιραστώ με τους αγαπημένους μου. Στα δεξιά μου ένα άλλο θαύμα της φύσης λαμβάνει μέρος. Η ώρα είναι περασμένες 6πμ και πλησιάζω προς την κορυφή Uhuru( 5895μ).

Το τοπίο ολόγυρα μου έχει αλλάξει. Βρίσκομαι ακριβώς στο δαχτυλίδι του κρατήρα που πάνω στην παγωμένη επιφάνεια του αντανακλώνται οι ακτίνες του ήλιου. Το χρυσό του τοπίο έχει δώσει τη θέση του στο ζεστό ροζ, πορτοκαλί μπλε και μοβ. Είναι αδύνατο να μην σταθείς αποσβολωμένος από τη θέα αυτή, που σου κόβει την ανάσα... την οποία ανάσα σου έχει απομείνει από την υπερπροσπάθεια. Κάποιοι δράττουν την ευκαιρία να κοντοσταθούν λίγο παραπάνω στην προσπάθειά να ανακτήσουν την χαμένη τους αναπνοή. Το δαχτυλίδι του κρατήρα είναι τεράστιο προσφέροντας στο ηφαίστειο μια εξωπραγματική ομορφιά. Ο κρύος αέρας που πριν από λίγες ώρες μούδιαζε τα άκρα και το εκτεθειμένο δέρμα στο πρόσωπο μου, έχει μετατραπεί σε γλυκό χάδι. Τώρα όλα δείχνουν πιο αισιόδοξα. Άξιζε ο κόπος και οι δυσκολίες. Ακόμη και αυτοί που πριν από λίγο πάσχιζαν να φτάσουν στο σημείο Stella Point, τώρα δείχνουν να πιστεύουν πως τελικά ίσως καταφέρουν να πατήσουν το πόδι τους στην κορυφή Uhuru.

higherthaneverest kilimanjaro 2

Μαγεμένοι από το τοπίο ξεχνούν για λίγο την εξάντληση και την χαμένη μάχη με την αναπνοή, συνεχίζοντας προς τα πάνω. Κάνω μια παύση και κοιτώ γύρω μου. Το μεγαλείο της φύσης με κάνει να νοιώθω μικρή και εύθραυστη αλλά ταυτόχρονα με πλημμυρίζει ένα αίσθημα πληρότητας και παντοδυναμίας. Παίρνω μια βαθιά ανάσα και γεμίζω τα πνευμόνια μου με τον δροσερό, καθαρό, λεπτό αέρα του βουνού και προσπαθώ να κλείσω μέσα μου όση περισσότερη ομορφιά μπορώ από τη στιγμή αυτή. Αυτό εδώ είναι το σχολείο της ζωή μου και ο παράδεισος μαζί. Σήμερα, που γράφω τα λόγια αυτά, ίσως βρίσκομαι ασφαλής και ξέγνοιαστη σε κάποια ονειρική παραλία της Ζανζιβάρης, όμως η μαγεία και οι μνήμες από το βουνό αυτό θα κατοικούν για πάντα μέσα μου.

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο